Ergens in Schotland is een bijzondere vallei. Er stroomt een smal beekje door. Dat is niets bijzonders, maar aan weerskanten van deze beek staat een zwaar, wit hek: Henry’s Fence. Wie Henry was, weet niemand meer, maar het hek staat er nog altijd. Aan de ene kant van de beek loopt tussen het hek en de steile bergwand een smal paadje. Aan de andere kant ligt een langzaam oplopend groen weitje. Verderop is een stenen bruggetje.
Vroeger kwamen hier mensen of groepen mensen met een meningsverschil. Of soms met nog wel meer dan dat. Nadat ze enige tijd aan hun eigen kant van het hek tegen elkaar hadden gescholden, zagen ze meestal het belachelijke van hun positie in en barstte er al snel iemand in lachen uit. Binnen de kortste tijd waren de meesten vrienden voor het leven. De vallei en het hek om de beek werden in heel Groot Brittannië bekend als een plek waar je je onenigheden kon oplossen. Honderden jaren lang was de vallei daarom drukbezocht.
Schotland is wat ver weg voor ons, maar we kunnen de situatie natuurlijk wel nabootsen. Zet twee stoelen met de zittingen tegen elkaar. Plaats op elke stoel iemand die niet bij de ruzie is betrokken is, om te voorkomen dat de ruziemakers elkaar vooraf met de stoelen om de oren gaan slaan. Laat de twee kemphanen achter de stoelen plaatsnemen om hun grieven naar elkaar te uiten. Waarschijnlijk barsten ook zij binnen vijf minuten in lachen uit. Probleem opgelost.
Mensen die dit verhaal hebben gelezen, hoeven er alleen maar aan terug te denken en ze vallen elkaar al om de nek.
