Zweven

Vannacht leerde ik door een toeval zweven. Ik liep in mijn pyama rondjes op een hoogpolig tapijt terwijl een stuk of vijf Turkse mannen in de kamer gezellig rond een tafel zaten te kletsen met veel eten en drinken. Het gevoel aan mijn blote voeten was heel prettig, maar na nog een paar rondjes kreeg ik in de gaten dat ik het tapijt minder goed voelde. Ik strekte mijn voeten als een ballerina, maar ook dat was op een bepaald moment niet meer voldoende; ik besefte dat ik loskwam van het tapijt. 

De mannen lachten toen ik hen riep en naar mijn voeten wees maar ze hadden maar kort belangstelling voor mijn sensationele situatie, draaiden hun hoofden weer naar elkaar en gingen door met hun vrolijke gesprek. Ik merkte ondertussen dat ik mijn benen op kon trekken. Op een meter hoogte zweefde ik zachtjes mijn rondjes boven het tapijt. Een geweldig sensatie die verder waarschijnlijk alleen ruimtevaarders kennen. Misschien waren die Turkse mannen voormalige ruimtevaarders, dat zou hun gebrek aan belangstelling verklaren. 

Ik werd langzaam wakker en wilde mijn kunst van het zweven graag meenemen van de nacht naar de dag. Het duurde even voor ik me realiseerde dat dat niet lukt. 

Bonange

We trekken door het voorgebergte van een land dat Frankrijk zou kunnen zijn. De sfeer in de groep is grimmig; al dagen worden er geen liederen meer gezongen tijdens het marcheren. Het is overigens meer strompelen nu, de zon brandt onbarmhartig op onze hoofden en de dagmarsen zijn lang, zo vreselijk lang, zeker net zo lang als eerder in het vlakke land.

Gisteren zijn we een witkolkende rivier over gestoken, later moesten we weer terug door het koude water, omdat het pad dat de verkenners ons hadden gewezen toch doodliep in een ravijn. Eén van de mannen stapte in een kuil en werd meegesleurd door het water. We hebben hem niet meer teruggezien. Even dreigde er rebellie, maar na wat gemopper en gescheld, vooral op onze bebaarde hoofdman en de verkenners, kwam bij de meesten het gezonde verstand weer boven; we moeten verder en snel ook.

Ik schrijf dit in een, verder leeg, notitieboek, dat ik in mijn ransel heb gevonden. Behalve dit boek bevat mijn reistas alleen wat kleren, een scheerdoos, een portefeuille met een schrijfstel en een potje inkt, een paar metalen pennen, een lakstempel met een wapen en zegellak en een boekje in een vreemde taal met het woord ‘breviarium’ op het lederen omslag. Wat is een breviarium en wat moet het in mijn ransel? In het wapen van het lakstempel staan twee harpen en onderin, onder een keper, een bloem of iets dergelijks. Links en rechts van het wapen staan de letters R en V. Van wie is dat wapen en van wie zijn die initialen? 

(Even geen inspiratie, daarom de eerste alinea’s van het boek Bonange, gebaseerd op een droom en al vier jaar ‘onder constructie’.) 

Vakantievriend

Ik speelde als kind eigenlijk alleen maar met Peter. Peter woonde direct achter mij, aan een andere straat maar we gebruikten dezelfde poort. Onze tuindeuren waren tegenover elkaar. Verder waren er nog Hansje, Hans en Petra. Die hoorden er ook bij maar waren toch niet als Peter. 

In de zomervakantie ging iedereen een paar weken weg. Uiteraard werd dat niet afgestemd door de ouders. Stom eigenlijk. En zo kwam het voor dat het zomervakantie was en jij als enige thuis was. Meestal niet meer dan een week maar het leek een onoverbrugbare periode. Na een dag sip zijn, zocht je dan maar andere kinderen op uit de buurt. Zo trok ik een aantal dagen op met Henny. Hij woonde schuin tegenover ons. Een enorm dikke jongen. Wij hadden allemaal flauwe bijnamen voor hem. Ik zal ze hier niet opschrijven. Waarom waren kinderen zo gemeen toen? 

Henny bleek een bijzondere jongen. Hij had speelgoed dat ik nog nooit had gezien. Veel technische dingen. Henny was al de trotse bezitter van de elektrische trein van LEGO bijvoorbeeld. Zo ver waren wij nog lang niet. Hij was enigst kind. Zijn ouders waren blij dat ik over de vloer kwam want Henny had geen vrienden. Ik kreeg heerlijke chocolademelk en snoep dat ik niet kende. Vanuit zijn grote kamer aan de straat kon ik naar mijn eigen huis kijken. 

Maar Peter kwam na een paar dagen weer thuis. Ik was dolgelukkig en ging nooit meer naar Henny. 

Patronen

Het was druk bij de landwinkel. De laatste weken gingen wij er aardbeitjes halen en was er niemand. Maar de winkel bij de kwekerij heeft nu ook wat groenten, naast het fruit en de aardappelen, en dat nieuwtje ging kennelijk snel rond. De vrouw van de kwekerij en haar dochter bestieren het winkeltje en hebben de regels net op tijd op de deur geplakt; niet meer dan drie klanten in de winkel. 

Antonette kon snel naar binnen en ik bleef bij de fietsen. De rij voor de deur groeide snel, een oudere man met zijn kleinkind(?), een vrouw met een mobieltje aan het oor, nog een, wat gezette, man en even later een middelbare vrouw. Onrustig schuifelden ze op de smalle oprit van de kwekerij naar perfecte driehoekjes met gelijke zijden, maar als er een fiets of een auto langs kwam, bleken de zijden toch wat rekbaar. 

Eén van de klanten die al geholpen was, een moeder van een vroegere leerling van Antonette, bleef binnen even staan praten en dat zorgde voor zichtbare onrust bij de buitenwachters. Het is toch al moeilijk om in een driehoekje duidelijk te maken wie er als eerste naar binnen mag. 

Toen er ook nog een vrachtwagen het terrein op wilde draaien en de vrouw met het mobieltje én haar auto moest verzetten én nog een bekende uit de kas zag komen, spatte het geometrische patroon dan ook definitief uit elkaar.

Combineren

Gisteren vertelde een collega dat ze een prachtig appartement had gekocht op de vijftiende verdieping van een nieuw te bouwen complex in Amsterdam. Het zou nog twee jaar duren voor zij er in kon, maar het vooruitzicht was ook al best fijn. Ze zou straks een prachtig uitzicht hebben over Amsterdam en de polders.

Een tweede collega vertelde in een andere videochat dat ze woonde aan de rivier. Trots draaide ze haar laptop. Vanuit haar keukenraam keek ik even mee naar het water. Er kwamen bootjes voorbij. Aan de overkant was een wandelpad en daarachter niets meer. Alleen maar groen, koeien en wat weidevogels. Idyllisch.

Vannacht droomde ik dat ik zo'n huis had gekocht aan een rivier met prachtig uitzicht over het water. Maar ik was er nog niet ingetrokken of ze begonnen aan de andere kant van het water met de bouw van een flat. Echt precies voor m'n neus. Op het bord van de aannemer was te zien dat het een gebouw zou worden van vijftien etages. Daar moest ik een stokje voor steken. Desnoods met geweld. In mijn droom maakte ik wilde plannen en schakelde ik een groep dubieuze vrienden in.

Ik werd wakker en ik dacht, zo werken schrijvers en filmmakers natuurlijk. Ze combineren gewoon een paar suffe losse verhalen tot een spannend plot.

Fonduevork

Ik ben C-info-moe. Al een paar weken. Voor ik in de krant ander nieuws tref, ben ik ruim voorbij de helft. Vandaag: de KLM, C in cijfers (het na-ijleffect van Bevrijdingsdag), mondkapjes van t-shirts. He, gelukkig, een stuk over Brabant. Het CDA en Forum zijn goed voor de boeren. En weer door met de C-app voor het OV. Uitvaartvaartverzorgers in C-tijd. Vier volle pagina’s C in Berlijn met schapen op de muur. Zoiets. Ook de Ramadan is nu anders. Fijn. De 1,5-meter-democratie. Hou op. 

Op pagina 19 ben ik inmiddels en 'C in de sport' moet nog komen. Op de volgende pagina weer iets anders gelukkig. Venezuela en Maduro. Alles beter dan C-nieuws. Zowaar vier pagina’s met andere berichten. Maar daar gaan we weer. Eerst de overlijdensberichten; C-doden ongetwijfeld. Een redactioneel commentaar over het virusbeleid van het kabinet. Een Canadese schrijver over de lockdown. En ja, daar zijn ze; de sporters. Als koeien die de wei in mogen. We sluiten het katern af met Stella. Elektrisch fietsen: juist nu.

Maar we hebben de bijlage nog. De mopperende cultuursector. Drie pagina’s over lijstjes maken. Drie? Ik blader door. Vier, vijf, zes zeven acht negen tien. Echt waar. Check maar. Tenslotte mag Mensje van Keulen nog even wat zeggen en dan zijn we bij het weer en het recept van de dag (Asperges met brokkelkaas). De puzzels en, hehe, Dag In Dag uit. Met De Speld over kappers en C. Grrrr!

Gummbah als laatste: 'Ze eten zogenaamd alleen vis. Nou, ik heb gisteren toevallig met een otter zitten kaasfonduen en meneer vrat er z’n fonduevork nog net niet bij op.' Ik zal het er mee moeten doen vandaag.

Tien kilometer

Het eerste jaar van mijn middelbare schooltijd zat ik op het Reformatorisch College Blaucapel. Klinkt mooi maar ik voelde me in eerste instantie flink de sjaak. Ik woonde in het zuiden van Utrecht en Blaucapel was in Overvecht. Utrecht-Noord dus.

In de zomer fietsten mijn vader en ik op proef twee keer de route van tien kilometer. Ik deed mijn best om het te onthouden, maar ik was er niet gerust op. De week voor de start van het schooljaar kreeg ik een nieuwe fiets, een donkerblauwe Gazelle waar ik tot mijn dertigste op heb gereden. Dat was dan wel weer fijn.

Ik vond het altijd een rot eind. Het stuk door mijn eigen wijk ging nog wel. Dat was thuis. Daarna kwamen de singels. Lekker fietsen onder de bomen door een mooi stukje Utrecht. Maar het laatste deel was een ramp. Ik raakte in die wijk vaak de weg kwijt en voelde mij er totaal niet op mijn gemak. De straten bogen er verwarrend de verkeerde kant en hadden dreigende namen als F.C. Donders en Buys Ballot.

Nog even doortrappen en ik was er.

Continentpainting

In 1963 was ik klaar met rekenen. Alle rekensommen die de 3de Da Costaschool mij kon bieden had ik gemaakt. In het schrift stond achter (bijna) elk rijtje een krul. Maar de lagere schooltijd was nog niet om en het rekenschrift nog niet vol. Op de resterende bladzijden begon ik in de rekenuren verhalen te schrijven. Ik was toen al liefhebber van Skiense Fiksjen. En van violet.
Dit is het tweede verhaal in het schrift. Het eerste is een probeersel.


Sinds hij op Gazon-5 was, had Hengst Wildebruin nog maar drie keer aan continentpainting meegedaan. Maar omdat hij van Zon-3 kwam en het al bijna een half jaar geleden was, was hij wel verplicht zich vandaag bij het bureau van de continentschilderingen te melden.

De receptioniste zocht zijn kaart op in het systeem en vroeg hem naar zijn voorkeur. Hengst vroeg om violet. Hij vroeg altijd om violet, maar die kleur was hem nog maar één keer toegewezen. Hij keek het jonge meisje maar eens lief aan en schoof wat geldbiljetten over de tafel. 

Een paar uur later stond hij in de aankomsthal van het vliegveld van violetcontinent. Op vertoon van zijn schilderspas kreeg hij het sleuteltje van een hoover-met. Hij had natuurlijk ook een hoover-zonder kunnen nemen, maar nu kon hij tenminste gelijk door naar het gebied dat hem was toegewezen.

Het was al laat toen hij aankwam, te laat om nog te beginnen. Hengst zette zijn tent op en viel als een blok in slaap. De volgende ochtend pakte hij de spullen uit de achterbak van de hoover en liep op de dichtstbijzijnde rotsblok af. Hij doopte zijn kwast in de verfpot en begon over de oude verf een nieuwe laag violet te schilderen.

Droomhuis gezocht (2)

Ik ben geen enorme reiziger. Niet elke maand een stedentrip of een bezoek aan Thailand of zo. Thuis is meestal goed genoeg. Dat thuiswerken gaat daarom waarschijnlijk ook zonder problemen. Je bent een huismus of je bent het niet.

Maar de laatste jaren kriebelt het zuiden van Europa als een Middellands zeegolfje aan m'n tenen. Hoe zou dat zijn? Stoppen met werken en een eenvoudig huis kopen in Italië of Portugal. Altijd lekker weer, een huis om in te klussen, een tuin met groenten en fruit. En natuurlijk een schilderachtig dorp waar je iedereen kent en waar je elke dag op dezelfde tijd en aan hetzelfde tafeltje een witte wijn drinkt op een terras met de hond tevreden aan je voeten. Ik ben in de bloei van mijn leven, vind ik zelf. Waarom zou ik het niet doen? 

Het idee was om mij in deze tijd te gaan oriënteren. Ik zou zo graag al eens op zoek gaan. Met het vliegtuig naar Puglia of de Algarve. Woningen kijken, met locals praten... Als compensatie lees ik veel boeken die zich in het zuiden afspelen en kijk ik naar  tv-programma's die over zo'n avontuur gaan. Gewoon in mijn eigen huis. Eigenlijk net zo fijn.

What comes after dawn?

Geen inspiratie vandaag. Wat doe je dan? De hulp inroepen van een schrijfrobot natuurlijk. GPT-2 in dit geval. De titel en de vertaling van onderstaande tekst zijn van mij. GPT-2 is op de titel gaan voortborduren:

Wat komt er na zonsopgang?
"Iedereen, stop alsjeblieft, laat me jullie nog één keer toespreken." 

Lü Dong keerde ondertussen terug naar de bestuurdersstoel. De rijbaan ging over in een breed recht pad. Lü, die sinds 1958 een V-12 bestuurde had geen behoefte aan meer instructie. De onheilspellende schaduw, die door de zee werd geworpen, spreidde zich achter hem uit als een rij omgehakte bomen en veranderde de hele weg in een stomme muil. De nacht naderde al richting de horizon. Net als de avond daarvoor, bij de autodealer, was het al bijna helemaal donker. 'De oceaan heeft het laatste licht opgeslokt.' Binnen enkele ogenblikken zou Lü Dong de weg en de zwakke lichten langs de weg niet meer kunnen zien. Inmiddels waaide er een kille wind over de, door de zon gebakken, vlaktes van de Centraal-Afrikaanse Republiek, één van de plekken die na een staatsgreep in 2007 verwoest was door geweld en chaos.

"We zijn naar onze uithoek van de wereld gekomen en deze epidemie gaat sneller dan welke dan ook." Prins Charles had zich al veel vaker uitgesproken over Ebola. Dit was de tweede dag van 'The Ebola Fighters: Fighting to Stop Ebola's Reach Across Africa', een bijeenkomst voor leiders van over de hele wereld, uitgenodigd door de organisatie Artsen zonder Grenzen.

Spijkerband

Ik zocht in de bouwmarkt naar iets waarmee ik een kachelpijp op het dak kon vastzetten. Door een kleine verbouwing stond het niet meer vast en bij een flinke storm zou het wel eens om kunnen waaien. Maar de buis had blijkbaar een afwijkende maat want niets paste. Dan toch maar naar een medewerker. Zo te zien was dit een vent die wel eens met dat bijltje had gehakt. Hij wees mij op spijkerband. Daar had ik echt nog nooit van gehoord. Spijkerband?

Het zit op een zware rol en bestaat uit een metalen strip met veel gaatjes. Verzinkt, dus je kunt het ook prima buiten gebruiken. De strip kun je buigen en door herhaaldelijk op en neer te bewegen, afbreken op de gewenste lengte. Vervolgens haal je je vingers open aan de scherpe uiteinden, maar dat terzijde. Het stuk strip dat je nu in je bebloede handen hebt, kun je gebruiken om iets mee vast te zetten. Door de gaten hengst je spijkers of schroeven en verbind je iets voor eeuwig aan elkaar. 

Ik doe er alles mee. Uit elkaar vallende stoelen repareren, de verrotte tuinbank een tweede leven geven... Alles wat los zat, zit nu weer vast. En die kachelpijp op het dak dus ook. Ik zeg, een echte klussert ken niet zonder spijkerband.

De kroontjespen

We zaten mit tweeën ien de bank,
mit één inktpot vur ons beien
Mar we hadden eiges unne inktlap,
woar we de pen op leien.

't Was 'n mooie kroontjespen,
mit 'n penhouwer van hout.
Zo'n héél klein, mooi spits penneke,
nij leek ie wel van goud.

En es ge d'r mee ging schrieven,
werd ie èrst ien de inkt gedoopt.
Vurzichtig precies tot 't gètje,
zodèt de inkt nie droop.

We schreven heel mooi dik en dun,
Ja, dèt zagen we toen wel zitten.
Soms makten we de pen èfkes nat,
mit wà spierts van de lippen.

En was de inktpot helemoal vol,
dan moeste heel goed uutkieken.
Aanders kreegde 'n vlek ien 't schrift
en konde alles overschrieven.

Mar hadden we de les afgemakt,
en mit vloeipapier gedreugd.
Dan leien we 't penneke wèr op de lap
en dèt gaf je dan veul vreugd.

Zo zaten we vroeger ien de klas,
nut één inktpot vur ons beien.
En 'n gekleurde inktlap van ons thuus,
woar we trots de kroontjespen op leien.

Jan Albers

Enige tijd geleden overleed Jan Albers (bijnaam Jan mit ’t Roakeliezer). Hij was o.a. kenner van het Weurtse dialect. Dit gedicht is van Jan.

Held

Het was een indrukwekkende bijeenkomst. Dat lege plein, die paar mensen die goed uitgelijnd van elkaar stonden, het katheder dat telkens tussendoor door een snelle jongen met een vochtig doekje werd afgenomen... En heerlijk, niet dat irritante inzoomen op bijdehante kinderen uit Amsterdam-Zuid.

Ik vond dat hij het netjes deed, onze koning, gisteren. Het aardige van Willem-Alexander is dat hij zo eenvoudig peilbaar is. Je ziet waar hij aan denkt. Die vijf belangrijke mensen om hem heen bleven serieus en ingetogen. Hij houdt dat niet vol en na een paar minuten gaat zijn blik toch langs de duiven op de bovenrand van de gebouwen om hem heen. Het is niet dat hij zich verveelt. Hij doet echt z’n best. Zijn moeder kon gewoon een uur strak voor haar uitkijken bij zoiets. Die had je graag even in haar zij geprikt. Piep!

Het is makkelijk grapjes maken om de koning maar laten we ook maar een keer trots zijn. Hij zei wel mooi iets over al die Nederlanders die tijdens de oorlog met hun handen in de zakken aan de zijlijn bleven staan. Veel mensen zullen gisterenavond gedacht hebben, daar zou ik misschien ook bij hebben gehoord, met mijn mooie praatjes.

En toen ook nog zoiets over zijn eigen familie. Het waren nog geen letterlijke excuses voor de vlucht naar Engeland maar het kwam er beslist dicht in de buurt. Je voorouders waren niet de grootste helden, Willem. Jij was het nu wel.

Waarom?

Afgelopen zaterdagmiddag waren we even op het pleintje voor de AH. Bij het kaasboertje was het rustig. Antonette wilde wat noten halen voor het weekend. Zij ging naar binnen en ik bleef, zoals we hebben afgesproken, buiten. Ik heb met verbazing om me heen gekeken.

Het was voor de deur van Appie drukker dan op de eerste rij bij een optreden van de Jeugd van Tegenwoordig of Coldplay. Waarom? Waarom moet iedereen opeens weer op zaterdagmiddag boodschappen doen? En niet meer alleen, hè; met het hele gezin. Gezellig!

Zondagmiddag gingen we even fietsen op de dijk. Wij waren bijna de enigen die, tussen racende motorrijders door, probeerden afstand te houden van de mededijkgebruikers. Wat is er veranderd sinds vorige week?

Volgens mij niets. Of toch? Vorige week is er onduidelijkheid in de afspraken geslopen. Vorige week zijn andere landen voorzichtig weer open gegaan. Vorige week mochten de kinderen weer. En dat kunnen Nederlanders niet handelen. Zij wel, dan wij ook. F*ck Corona!

Coronavissen

Het kan natuurlijk niet maar het lijkt of mijn vissen ook worden meegesleept in de crisis. Normaal jagen ze de hele dag achter elkaar aan en bijten zij in alle planten, vinnen en staarten die ze al zwemmend tegenkomen. Maar de afgelopen weken houden zij opvallend meer afstand van elkaar. Niet anderhalve meter want dat is lastig in een aquarium van 40 centimeter maar toch zeker wel een vislengte. Ze zwemmen waardiger rond en lijken meer rekening te houden met elkaar.

Zouden ze iets hebben meegekregen van Rutte en RIVM? De enige andere reden die ik kan bedenken, is dat ik de nu de hele dag thuis ben. Dat zijn ze niet gewend. Misschien geeft het rust. Beetje afleiding. Of denken ze veel vaker dat het wezen van buiten die glazen muren er aan komt en dat ze zich moeten gedragen? Vissen hebben altijd honger. Allemaal netjes zwemmen jongens, bluppen ze naar elkaar! Even niet zo bijterig doen. Kijk ons eens braaf zijn en naar u luisteren, grote visvoergod. Geef ons onze dagelijkse korreltjes. 

Alledaagse dingen (theebuiltjeslabeltje 3)

‘Welke alledaagse dingen maken je gelukkig?’ Ik krijg wat van die labeltjes. Alledaagse dingen? Een pot pindakaas, een strijkijzer, een handdoek, een pen etc. etc.? Kan je daar gelukkig van worden? Ik denk nooit: ‘Hè fijn, een pen.’ Wel eens: ‘Hé, dit is een fijne pen.’ 

Maar dat bedoelt Douwe Egberts (want die is het) waarschijnlijk niet. In z’n algemeenheid durf ik te zeggen dat ik blij ben met alledaagse dingen. Een toilet en een douche. Nog steeds zijn er vele miljoenen mensen die zonder moeten. Die zetten we dus op het lijstje. We komen er wel.

Een matras. Je zal toch op de harde grond moeten slapen. Blij dus met een matras. Eten, lucht, schoon water. Je komt dan al snel bij dat soort dingen. Vuur. Van Gronings, Noors of Russisch aardgas dat maakt me niets uit. Gelukkig heb ik dat allemaal. 

Is dat de bedoeling van Douwe? Dat ik weer eens met de neus op die feiten wordt gedrukt? Dat het allemaal niet vanzelfsprekend is? Nou; dat is dan gelukt. Maar of dat nou de missie van een theeboer moet zijn … 

Draadloos genieten

Mijn huis moet draadloos zijn. Ik kan er slecht tegen als ik ergens snoeren zie lopen. Netwerk, stroom, coax.. Weg er mee. Ik ben er goed in, al zeg ik het zelf. Ik zou er mijn beroep van kunnen maken. Draadwegwerker. 

Door het thuiswerken heb ik nu ineens extra oplaadkabels voor mijn twee laptops in het zicht. De eettafel is namelijk ook mijn bureau. Tiny houses zijn hip. Door de lucht opladen kan nog niet. Dus kan ik obsessief bezig zijn met het wegwerken van al die verbindingen. Nog niet helemaal gelukt maar ik ben best als ver al zeg ik het zelf. Onder het tafelblad bevindt zich nu een soort spoorwegemplacement van vastgeklemde draden en transformators. Netjes vastgezet met draadklemmen en spijkerband. Redelijk veilig ook. Alles komt uit in een klein doosje boven op de tafel. Daarin zitten de laatste uiteinden naar de laptops. 

Niets meer in het zicht. Hoe fijn is dat. Ik zou u het graag laten zien, maar dat kan dus niet. Wat kan een mens tevreden zijn met dat wat ontbreekt...

Stilstaan

‘Als stilstaan achteruitgaan is, sta je dan wel stil?' De tekst stond op het scheurkalenderblaadje van 27 april. Deze woorden staan garant voor een goede stoelgang. Alvast voor een lange. Over zo’n simpele tekst kan ik echt uren nadenken. Het is een paradox. Of zoiets. Bob weet dat wel. Net zoiets als dat oneindig niet bestaat. Iets met hotelkamers.

Als stilstaan achteruitgaan is, dan moet je vooruit bewegen om stil te staan. Toch? Daarmee bewijs je dan dat vooruitgaan is gelijk aan stilstaan en stilstaan was al gelijk aan … Kortom: vooruitgaan is ook achteruitgaan. 

Het is sowieso natuurlijk niet letterlijk bedoeld. Maar ook als het figuurlijk is bedoeld gaat de redenering op, toch? Of raak ik nu echt de weg kwijt? Veel te diepzinnig, zo'n tekst. Wie heeft die eigenlijk geschreven? Ik kan het niet meer terugvinden. 

Wat ik wel vind, is dat we na deze crisis maar eens een tijdje moeten stilstaan. Een paar pasjes stilstaan in de goede richting. Juist nu.

Suppen

Terwijl ik langs het water wandelde, passeerde mij een peddelsurfer van een jaar of dertig. Nou ja, eigenlijk passeerde ik hem. Peddelsurfen gaat namelijk supersloom. Echt vaart kun je door dat staand roeien niet maken. Deze man had ook nog eens wind en stroming tegen. Hij was vast eerst de andere kant op gepeddeld en nu moest hij weer terug. Beetje zinloze bezigheid op zich. 

Hij zag mij ook en groette met een knikje. Zijn blik was er een van, kijk mij eens stoer op deze plank staan zonder te vallen. Mij kan niets gebeuren. Hij had gewone kleren aan. Een keurig shirt en jeans. geen surfpak of wetsuit. Even verderop stond een fiets tegen een paal met voor in het mandje witte sneakers en sokken. Helemaal zeker van dat nooit omvallen was hij blijkbaar toch niet geweest. Of hij had op blote voeten gewoon meer grip. 

Boomkwakbol

In het najaar van 1963, ik was toen net 12 jaar oud, en in februari 1968, 16 jaar inmiddels, werd ik door mevrouw Scholten van de Christelijke Stichting voor School- en Beroepskeuze getest voor respectievelijk een school- en een beroepskeuze. Meneer Köhler maakte er in beide gevallen een fijn verslag van.

‘Hans is een vriendelijke en opgewekte jongen,’ schrijft meneer Köhler in 1963 namens mevrouw Scholten, ‘hij heeft voldoende zelfvertrouwen en is voldoende zelfstandig. Hij neemt soms een wat laconieke houding aan. Details vindt Hans niet altijd interessant. Het technisch inzicht is voldoende, maar hij is geen technisch type. De kleurzin is niet sterk. Er is wel voldoende gezond verstand.’ Altijd handig om te weten. ‘Advies: Hans kan naar de HBS, de B-richting is ook mogelijk.’

Dat werd het dus; de HBS en de B-richting. Maar na bijna twee jaar aanmodderen in de eerste klas werd het toch de Mulo. De A-richting. Te veel details, denk ik, op de HBS.

Mevrouw Scholten leert intussen ook niet snel. Bijna vijf jaar later laat ze, na de beroepskeuzetest, meneer Köhler noteren: ‘Zijn intelligentie ligt op een voldoende HBS-peil, maar door zijn werkpatroon blijft hij beneden zijn kunnen. Hij kan nog al ontmoedigd reageren wanneer iets niet gemakkelijk wil lukken. De inprenting niet zo makkelijk gelukt. Er werden geen woordbeeldmoeilijkheden gevonden om zijn moeite met het leren van woorden in een vreemde taal te kunnen verklaren.

Hij is nog kinderlijk in die zin, dat hij nog erg afhankelijk is van het oordeel en de waardering van anderen. Toch is hij wel zo ver dat hij niet meer bemoederd of bevaderd wil worden. Uit onze gegevens leek hij overigens meer contact met vader te willen en bezig los van moeder te komen. Ook wanneer aan bijles gedacht wordt in de talen, zou dit liefst een man moeten zijn. Voor later kan gedacht worden aan de kweekschool voor onderwijzers.’ Tijdens de bespreking van het rapport werd het advies overigens aangepast: boomkweker. Nou ja, het is alle twee iets met kweken.

Te speels, mevrouw Scholten, ik was gewoon te speels! U is een psychologe van de koude grond. Niks woordbeeldmoeilijkheden, bevaderen of inprenting. Gewoon nog geen zin om te leren. En kleurenblind.

Handdoekmeppen

Ik heb een hekel aan zwemmen en zwembaden. Het heeft vast te maken met vervelende ervaringen uit mijn jeugd. Eerst was er dat vreselijke schoolzwemmen. Met een klas van een andere school gingen we naar Den Hommel waar je les kreeg van voormalige nazi-beulen met een scherpe haak en weinig pedagogisch inzicht.

Later moest ik lid worden van de Utrechtse Reddingsbrigade, want dat hadden mijn broers ook gedaan. Je leerde 'reddend zwemmen'. Ik kan nog steeds op honderd verschillende manieren een bewusteloze of tegenstribbelende drenkeling uit het water halen. Nooit toegepast overigens. Ik haalde A en B en Jeugdbrevet 1, 2 en 3. Elke dinsdagavond naar Ozebi op de Biltstraat. Later zag ik wat een mooi zwembad dat eigenlijk was. Het is nu een gemeentelijk monument en snookercentrum.

Het zwemmen zelf ging nog wel maar in de kleedkamer was het vooral meppen incasseren van strak opgerolde natte handdoeken. Of een flik krijgen met die handdoek, zo'n soort zweepslag. Tsjak! Dat deed echt pijn. Waarom deden jongens dat? Langs de singels reed ik in het donker op opa's oude fiets terug naar huis. Mijn natte spullen opgerold onder de snelbinders.

Helpende hand (theebuiltjeslabeltje 2)

‘Geef jij onbekenden wel eens een helpende hand?’ Is dit een stompzinnige vraag op de vroege ochtend of niet? Mijn hand kan niet los van mij opereren, dus de vraag is sowieso ‘Help jij onbekenden wel eens?’ Iets van het bovenste schap pakken omdat het kleine vrouwtje (meisje/mannetje/jongetje/neutrale van onbepaalde leeftijd) er niet bij kan? Is dat het idee? Ja, dat doe ik wel eens. Idem, met oversteken, als het moet.

Maar ik heb het idee dat meneer (of mevrouw of neutraal) Pickwick dat niet bedoelt. Ik denk dat het gaat over acties waarbij je daarna een goed gevoel hebt. Iemand verder helpen in het leven. En natuurlijk doe ik dat. Dat doet bijna iedereen. Niemand woont in een hutje op de hei. En zelfs dat kan de mensheid verder helpen, als je het ruim ziet. Wij zijn sociale wezens en die lenen regelmatig elkaars handen. Maar inmiddels is de thee wel koud.

De sigaar

Terwijl ik wandelde langs het Spaarne werd ik ingehaald door drie fietsers. Twee dames en een heer. Terwijl zij passeerden, bitste de meest rechtse vrouw mij agressief toe: 'U moet links lopen'. Het was duidelijk dat zij dit tegen iedereen schreeuwde die zij passeerde. Iedereen liep rechts. Het leek mij oké en zolang de tegenliggers dat ook allemaal deden, ging het goed met dat afstand houden en zo. De man in het midden klopte sussend op het stuur van de snibberige vrouw waardoor ze bijna in elkaar haakten. Karma. Maar ze fietsen hard door, op naar de volgende wandelaars die ze de les konden lezen. 

Terwijl ik nadacht over een gevatte reactie, realiseerde ik mij dat de fietsers van de generatie waren die had geleerd dat wandelaars aan de andere kant moesten lopen. Zo kreeg ik dat ook te horen bij de verkeerslessen op de lagere school. Zouden ze dat eigenlijk nog doen? Verkeerslessen? En die verkeerstuin op Kanaleneiland, zou die nog bestaan? Ik haalde er mijn verkeersdiploma maar ik vond het best spannend. Het boekje dat we kregen om de regels te leren, kende ik helemaal uit mijn hoofd. Geen risico.

Ergens halverwege het boekje stond een tekening van drie fietsers naast elkaar. Foei. Dat mocht helemaal niet.Twee fietsers waren getekend als gewone kinderen maar de derde als een bolknak met pootjes. Een agent met platte pet keek bestraffend toe. Klaar om een 'prent' uit te delen. En terwijl de bejaarden op hun e-bikes waarschijnlijk al bij Nootdorp waren, wist ik wat ik had moeten roepen. Het stond onder dat plaatje. Drie naast elkaar, een de sigaar! 

Onrust

Eergisteren waren we voor het eerst in weken even bij mijn vader. Ook om de kranten om te ruilen; hij krijgt van mij altijd de zaterdagse bijlagen van De Volkskrant en ik van hem die van Trouw. Zeven of acht weken Letter & Geest en Tijd. Een hele stapel. 

Ik word onrustig van zo’n stapel. Het is te veel om door te nemen. Nu kan ik de komende weken natuurlijk pagina voor pagina rustig lezen, maar zo werkt dat niet bij mij. Ik lees diagonaal door de bijlagen heen en leg dan apart wat ik echt wil lezen of wat ik op het internet nog eens uitgebreider na wil zoeken. 

Ik heb hetzelfde met de post na een vakantie en de opgeslagen programma’s van de tv. Als het teveel wordt, wil ik dingen weg gaan gooien. Ik raak het overzicht dan kwijt. Zoiets, denk ik. Het slaat nergens op, dat weet ik vandaag wel, maar morgen slaat de onrust weer toe.

Lente-oren

En toen kwam aan dat zonnige weer toch ineens een einde. Wel prima toch? Het regende. Ik zag de planten opfleuren. Alles is buiten in een dag twee keer zo groen geworden. Precies het juiste herstelmoment voor de natuur. 'Vandaag was de groenste 28 april sinds we zijn begonnen met meten', zouden ze bij het KNMI zeggen in hun ontembare zucht naar recordmeldingen. Was eigenlijk ook best raar dat we al in april de planten buiten water moesten geven. 

Voor mezelf is het ook goed. Omdat ik dagelijks een lange wandeling maak, had ik een rooie kop gekregen en erger nog, zonneallergie. Dat leek me altijd iets voor aanstellers. Voor mensen die zich de hele dag insmeren, wijzen op het gat in de ozonlaag en tijdens een hittegolf in een shirt met lange mouwen lopen. Maar het bestaat dus echt. 

Omdat het zo helder was, ging de UV-straling vorige week helemaal los. Op mijn handen was het een groot jeukend maanlandschap met kraters en woestijnen. Ik zag de vlekkerig handen van mijn vader. 

Nou ja, dat kan dan de komende dagen mooi even bijkomen. Je kunt het trouwens ook op je oren krijgen, las ik. Dan heet het lente-oren. 

In mijn hoofd

In plaats van 'vage' verhalen vandaag een schitterende liedtekst van Raymond van het Groenewoud:

In m'n hoofd is alles heel eenvoudig
In m'n hoofd valt alles op z’n plaats
Geen verderf, geen loeiende reclame
Welkom, welkom, in m'n hoofd

Er is tijd voor eender welke richting
Er is plaats voor eender welke stroof
Er is rust om alles te overschouwen
‘t Is prettig toeven in m'n hoofd

Overdag is er de verwarring
Overdag loopt ‘t spoor vlug dood
Overdag wringt men zich in bochten

Er is water voor wie echt wil drinken
Er is werk, dat werd ons toch beloofd
Er zijn slogans voor wie ze wil geloven
Maar de kern zit in m’n hoofd

In m'n hoofd zijn geen misverstanden
In m'n hoofd blijft alles ongedeerd
In balans, onuitgesproken

Naar t schijnt verdwijnen je gedachten
Tot ‘t licht volledig is gedoofd
Maar zolang ik daar iets kan ontwaren
Blijf ik dwalen in m’n hoofd

Ja, zolang ik daar iets kan ontwaren
Blijf ik dwalen in m'n hoofd


Noem het maar vaag, maar zolang ik daar iets kan ontwaren, blijf ook ik dwalen in mijn hoofd.

Droomhuis gezocht (1)

Het voorjaar was begonnen en het leek me leuk om een vogelhuisje op te hangen. Voor het huis, in de poort, zodat ik het goed kon bekijken vanachter de eettafel. Maar blijkbaar was dat niet de juiste plek. Er gebeurde niks. Te zonnig? Te druk? Er komen daar alleen kwaaie eksters en die hebben nesten in bomen. 

Vanmorgen heb ik het huisje aan de andere kant gehangen, onder het raam van mijn slaapkamer. Rustig en op het noorden, zoals het hoort. Binnen een kwartier kwam er een pimpelmeesstelletje kijken. Boel lawaai. Even een blik in het gaatje. Nog een keer fladderen en kijken. Het leek wel een aflevering van Droomhuis gezocht, inclusief de saaie conversaties. 'Dit is dan de masterbedroom'. 'Oh dit is de masterbedroom'. 'Het plafond is wel een beetje laag'. 'Ja, het plafond is wel een beetje laag'. Zo gaat dat programma een uur lang. Echt. 

Hoe dan ook, de mezen kwamen er niet uit. Ze moesten er nog even over nadenken. Waar is Sybrand Niessen als je hem nodig hebt... Was het uitzicht niet goed? Misschien waren er andere opties en waren ze het onderling gewoon nog niet eens. Komt in de beste mezenfamilies voor. Ik wacht af. 

Gevonden!

Ik ben er uit. Ik ben helemaal opgewonden. Yes, yes, yes! Het Coronavirus komt van het Koolzaad. Ik ga het zo gelijk naar Trump tweeten.

Wanneer begon het virus zich te verspreiden? Juist: toen het Koolzaad ging bloeien. Nu is de bloei bijna afgelopen en loopt het aantal besmettingen terug. Toevallig? Ik heb nog meer.

Koolzaad is een alloploïde. En virussen kunnen van allopoïden op de mens overspringen, dat weet iedereen. De bloemen zijn actinomorf en het bloemdiagram van koolzaad is K4 C4 A6 G(2). En kijk dan eens naar een afbeelding van het Coronavirus. Moet ik nog meer zeggen?

De aardvlooien, kevers, luizen en muggen die zich voeden met de jonge koolzaadplanten worden ook door vleermuizen gegeten. En welk land is de op één na grootste koolzaadproducent van de wereld? Drie keer raden en in één keer goed: China. Daar zijn de rassen ook genetisch gemodificeerd. Nog één keer raden: in welke plaats in China? Weer in één keer goed.

In de documentatie op het internet vond ik dat de Koolzaadaardvlo in het najaar bestreden had moeten worden en dat is in China niet gelukt door het slechte weer en daar ging het waarschijnlijk mis.

Maar nu de remedie: Koolzaadolie van de oogst van vorig jaar (2018) of het jaar daarvoor is wel goed en bevat antistoffen tegen het virus. Elke dag een halve liter koolzaadolie injecteren of, beter nog, intuberen en je hebt geen mondkapje of anderhalve meter meer nodig.

Niets aan de hand

Toen Rutte afgelopen vrijdag werd ondervraagd over het enorme begrotingstekort dat dreigde, zei hij zoiets als 'ach, dat komen we wel te boven'. In eerste instantie maak ik me dan kwaad. Zeker ook met dat lachje van hem erbij dat toch iets laat zien als 'jullie zijn dom en begrijpen dat niet'. Maar hij heeft natuurlijk gewoon gelijk en ik begrijp hem donders goed.

Iedereen schreeuwt moord en brand. Het profvoetbal meldde gisteren dat zij 300 miljoen moest inleveren. Eerder waren er alarmerende berichten van musea, toneelgezelschappen, kappers, musici, vliegmaatschappijen, de spoorwegen... En dan denken wij met z'n allen, hoe moet dat nou? Wie gaat dat betalen? We zien onszelf al in zwart-witbeelden met zo'n pet op en grote gaten in de broek in een lange rij voor de voedselbank.

Maar dat geld is natuurlijk helemaal niet weg. Het is niet dat Rutte op een kille voorjaarsavond zijn allesbrander met bankbiljetten opstookt. Dat geld is gewoon bij ons als consument. Wij gaan nu niet op vakantie, reizen niet met het openbaar vervoer, zitten niet op terrasjes... Natuurlijk geldt dat niet voor mensen met een eigen onderneming maar de rest van Nederland wordt met de dag rijker. Die miljarden zitten bij ons. En daarom maakt onze minister-president zich weinig zorgen. Hij kent de wet van behoud van geld. Hij ondersteunt links en rechts wat bedrijven en rekent er op dat wij straks weer flink gaan uitgeven en anders helpt hij ons daar wel mee door het verhogen van de belastingtarieven. Ik zou ook glimlachen als ik hem was.

Entr'acte

Vorige week kwam The Saint kort voorbij in een van mijn verhalen. Een van de mindere, oordeelde Antonette later. Maar ... hou dat gegeven van The Saint even in het achterhoofd.

Gisteren hoorde ik in een Engelse serie (Cold Feet) zeggen ‘As the actress said to the bisschop’ Het is de ouderwetse variant van ‘That’s what she said’. Zoon Martijn gebruikt deze uitdrukking te pas en te onpas en geeft daarmee bijna elke opmerking van een ander een dubbelzinnige lading. Martijn heeft de uitdrukking waarschijnlijk gehoord in Wayne’s World van Mike Myers.

Maar nu komt het: de opmerking over de de actrice en de bisschop is bedacht en voor het eerst gebruikt in het tweede boek over The Saint door de schrijver van de boeken, de Brit Leslie Charteris. Een klein cirkeltje toch? Maar het cirkeltje wordt nog wat groter.

In 2006 kwam er een Amerikaans stripverhaal op de markt met draadfiguurtjes oftewel 'stick figures'. De titel van de strip? ‘That's what she said.’ Dick Bruna tekende The Saint als stick figure maar dan met aureool. Een aureool is ook een klein cirkeltje.

Een andere serie misdaadboeken is die over de Franse inspecteur Charles M. Carlier, geschreven door Havank, pseudoniem van de Fries Hans van der Kallen. En wat zegt de inspecteur met de bijnaam ‘De Schaduw’ regelmatig? ‘Zoals de dame zei tot de bisschop.’ En wie ontwierp de omslagen van de boeken van Havank? Dick Bruna.

We zijn er nog niet helemaal. Kent u Ellery Queen nog? Nog een serie misdaadromans uit dezelfde periode. Eén van de boeken heet Behind the Barbed Wire (Achter het Prikkeldraad). En waarover gaat het eerste deel van mijn verhaal met de titel Simon Templar? Inderdaad: over prikkeldraad. Dick Bruna tekende ook een aantal omslagen van Nederlandse Ellery-Queen-uitgaven. Maar dat is na deze opsomming bijna logisch.

Eigenlijk is het enige wat ontbreekt, dat Dick Bruna mij achter het postkantoor in het prikkeldraad heeft geduwd. Als ik een wormhole (een konijnenhol) vind ga ik misschien terug in de tijd om dat te herstellen.

Dit laatste gegeven komt overigens voor in het boek waarover Bob eerder schreef: ‘22-11-1963’. En welke televisieserie is een ijkpunt voor de hoofdpersoon in dit boek? De nieuwe avonturen van Ellery Queen!

Dat wist je allemaal niet toen je het las, hè, Antonette?
Ik ook niet, hoor.

De jongen

Heb je een besluit genomen of je wilt leven of sterven? 
Vroeg ze.
Ik weet het niet, zei ik.
Ik weet niet zeker of ik het verschil ken en ik weet niet of het verschil wel zo groot is.
Ik zal je een kus geven, zei ze, dan merk je het verschil.
Je bent beslist dood als je niet merkt dat je gekust wordt.
Ze boog zich over me heen. 
Haar lippen waren warm, ze waren zacht.
Waar is het leven, als het niet in een kus zit?

Het mooiste boek dat ik ken is Hemel en Hel van Jon Kalman Stefansson. Misschien komt dat door de prachtige vertaling van Marcel Otten. Het hele boek is één melancholisch gedicht. Ik hou helemaal niet van poëzie, maar dit eerste deel van een trilogie sleepte me mee of ik wilde of niet. Is de Edda ook zo mooi? Dan wil ik het lezen in de vertaling van Marcel Otten.

Op klompen

Toen mijn oma ernstig ziek was, werd zij bij ons in huis opgenomen. Ze lag in bed op de studeerkamer van mijn vader. Af en toe ging ik kijken maar ze was in de war en ik was nog maar een jaar of vier. Als ze wat nodig had, sloeg ze met een kleerhanger op de vloer. 

Er kwam ook een meisje in dienst om mijn moeder te helpen met het huishouden, de verzorging van oma en de opvoeding van mijn broers en ik. Ze was in opleiding en nog jong. Wij waren allemaal dol op haar. Op Karin. Omdat ze een beetje bij ons hoorde, mocht ze ook een weekje mee naar Texel in de zomervakantie. Daar kan ik me niet veel meer van herinneren. Iets met een vriend die er ook ineens was?

Karin zag er uit zoals een zorghulp er toen uit moest zien. In een prachtig verpleegstersuniform, stijf van het stijfsel en wit van het spoelmiddel 'Poppetje blauw'. En natuurlijk met verpleegstersklompen. Wit leer op een harde houten zool. Af en toe had ze even tijd voor mij en mocht ik met mijn blote voeten boven op haar klompen staan. Zij liep er dan een stukje mee terwijl ik mij vasthield door mijn armpjes om haar heen te slaan. Voetje voor voetje gingen we gilletjes uitslaand door de gang. Mijn gezicht tegen haar heerlijk schoon ruikende verpleegstersjurk aangedrukt. Ik was intens gelukkig. 

Lego Masters

In de voorkamer van ons huis aan de Julianaweg in Utrecht lag zwarte vloerbedekking met ribbeltjes, Tretford heet dat, geloof ik. De voorkamer werd eigenlijk alleen ’s zondags gebruikt, de suitedeuren bleven door de week dicht, maar als het buiten slecht weer was, mochten wij er van mijn moeder wel op de grond spelen.

De salontafel ging dan aan de kant en op dat tapijt tekenden wij met kleermakerskrijt wegen waarop onze Dinky Toys reden en waarlangs onze Legohuizen stonden. Lego is altijd mijn favoriete speelgoed gebleven, maar op een keer bracht mijn vader van een zakenreis naar Tsjecho-Slowakije een doos mee met Schuco-autootjes. 

Die blikken opwindauto’s hadden, verstopt in de bodem, een vijfde wiel dat over een trekveerachtige draad liep. Met de wissels en kruisingen, die we ook in de doos vonden, brachten wij onze straten in de voorkamer naar een volgende level, zoals we dat tegenwoordig zouden noemen.

Stank uit het oosten

Vanaf de tweede klas van de middelbare school zat ik op de Christelijke Scholengemeenschap Utrecht-Zuid. Het was een tijdelijk gebouw in een desolaat gedeelte van Kanaleneiland, ingeklemd tussen een groot braakliggend terrein en de vuilstort aan het kanaal. Die vuilstort meurde vreselijk maar alleen bij oostenwind had je daar last van. 

Na een jaar of vier moest er maar eens een echte naam voor de school worden verzonnen. De rector schreef een prijsvraag uit. Als leerlingen stuurden wij, vonden we zelf, erg grappige namen in die verwezen naar kinderparadijzen en concentratiekampen maar de rector koos uiteindelijk voor de naam die verzonnen was door zijn eigen vrouw. Woedend waren we over zoveel onrecht. Zijn eigen vrouw! Doorgestoken kaart, bedrog, oplichterij.. Het was een schande. En dan die naam ook echt. 'Oosterlicht College'. Volgens de rector een verwijzing naar de zon die in het oosten op kwam en naar de bekende Bijbelse geleerden. 

Wij vonden het vooral verwijzen naar die gore vuilnisbelt naast ons. De naam stonk. 

Dicht die deur!

Ik heb iets met sloten van toiletdeuren. Daar is vast een psychologisch freudiaans verantwoorde verklaring voor. Maar goed, het is nu eenmaal zo. Als kind zat ik regelmatig opgesloten op het toilet. Voor alle duidelijkheid, dat deden niet mijn ouders. Ik deed zelf blijkbaar iets verkeerds. Tijdens een vakantiereis met het gezin langs jeugdherbergen in Scandinavië kreeg ik het voor elkaar om drie keer vast te zitten. In alle gevallen kon ik er over de deur weer uitklimmen. Het werd bijna een gewoonte. Door de deur naar binnen, er overheen weer naar buiten. 

Misschien was het een straf voor wat ik op de lagere school regelmatig deed. Ik had er een enorm plezier in om het haakje van de deur op scherp te zetten, zodanig dat als ik de deur na het toiletbezoek achter mij dichttrok, hij op slot viel. Dat werkt vooral goed met van die haakjes die in een boogje bewegen. Haakje omhoog, bijna omvallend, met een klap de deur dicht, klik. En dan het genot ervaren om aan de buitenkant te zien dat het witte plaatje naar de stand 'bezet' was gedraaid. Nog even checken. Ja, op slot. Wegwezen. 

Wat er de lol van was, vraag het me niet. Een soort protest tegen de maatschappij? De kleine drang naar vandalisme die in iedereen zit? Ik doe het nog steeds wel eens moet ik bekennen. Sorry.

Lekker puh!

Ik heb niet veel verstand van economie. Zeg maar: geen. Toch voel ik aan m’n water dat we hier heel veel spijt van gaan krijgen. Of het nu 500 miljard is of 1500. Geld weggeven in emotie is geld in de gracht gooien. De aandeelhouders van de grote bedrijven hebben dagelijks illegale ‘Lang leve de Corona-feestjes’ en lachen zich helemaal het apezuur. Misschien dat 10% goed terecht komt maar dan houdt het wel op, denk ik.

Als het over emotie-geld gaat, moet ik gelijk weer denken aan mijn vader. Ik was 16 en had een nieuwe fiets nodig. Mijn vader wilde me het geld wel lenen maar alleen onder strikte voorwaarden en die stonden in een contract. Hij was helemaal losgegaan op zijn typemachine en had ongetwijfeld veel lol gehad tijdens het opstellen. Maar wat was ik kwaad. Echt pislink!

‘Pa en Zeun verklaren te zijn overeengekomen … een bedrag hetwelk genoegzaam is voor de aankoop van een fiets van het wereldmerk Batavus.’ De terugbetaling zou worden gestaakt ‘indien en zodra Zeun een rapport kan overleggen met cijfers die alle voldoende zijn.’ Het cijfer voor gymnastiek was daarvan uitgezonderd, ‘mits dit niet te wijten is aan luiheid.’ 

Een andere voorwaarde was dat ik de fiets van mijn vader, die ik daarvoor veel geleend had ‘in de eerste week van het jaar onzes Heeren 1968’ grondig zou reinigen. ‘Onder grondig reinigen in de zin van artikel 5 is te verstaan het verwijderen van alle vuil met behulp van een spons gedrenkt in een mengsel van lauwwarm water en enkele neutjes Valma Wash-and-Shine, alsmede het zo goed mogelijk conserveren van het nog aanwezige chroom met Valma Chroomspray. Aldus opgemaakt te Utrecht …’

Ik was zo kwaad dat ik er voor zorgde dat ik de hele fiets moest afbetalen. Alle maandelijkse termijnen van 'drie guldens en vijftig centen'. Op mijn eerstvolgende rapport stonden vier vijven en een zes voor Lichamelijke oefening. Dat laatste cijfer was helaas een beetje verkeerd gepland. 

‘De beslissing over bevordering geschiedt na het tentamen in december a.s.’ schreef het hoofd van de Christelijke School voor U.L.O., de heer Th.W. Rijsewijk, naast de cijfers. Ik deed het jaar daarop ook eindexamen op eigen risico, zoals dat heette. Maar mijn eindlijst van de Mulo was de beste van de hele school dat jaar. Jammer alleen dat gymnastiek geen eindexamen vak was. 

Misschien wil mijn vader een contract typen voor het terugbetalen van die 15 miljard. Een redelijke kans dat het dan goed komt met Europa.