Vannacht leerde ik door een toeval zweven. Ik liep in mijn pyama rondjes op een hoogpolig tapijt terwijl een stuk of vijf Turkse mannen in de kamer gezellig rond een tafel zaten te kletsen met veel eten en drinken. Het gevoel aan mijn blote voeten was heel prettig, maar na nog een paar rondjes kreeg ik in de gaten dat ik het tapijt minder goed voelde. Ik strekte mijn voeten als een ballerina, maar ook dat was op een bepaald moment niet meer voldoende; ik besefte dat ik loskwam van het tapijt.
De mannen lachten toen ik hen riep en naar mijn voeten wees maar ze hadden maar kort belangstelling voor mijn sensationele situatie, draaiden hun hoofden weer naar elkaar en gingen door met hun vrolijke gesprek. Ik merkte ondertussen dat ik mijn benen op kon trekken. Op een meter hoogte zweefde ik zachtjes mijn rondjes boven het tapijt. Een geweldig sensatie die verder waarschijnlijk alleen ruimtevaarders kennen. Misschien waren die Turkse mannen voormalige ruimtevaarders, dat zou hun gebrek aan belangstelling verklaren.
Ik werd langzaam wakker en wilde mijn kunst van het zweven graag meenemen van de nacht naar de dag. Het duurde even voor ik me realiseerde dat dat niet lukt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten