Continentpainting

In 1963 was ik klaar met rekenen. Alle rekensommen die de 3de Da Costaschool mij kon bieden had ik gemaakt. In het schrift stond achter (bijna) elk rijtje een krul. Maar de lagere schooltijd was nog niet om en het rekenschrift nog niet vol. Op de resterende bladzijden begon ik in de rekenuren verhalen te schrijven. Ik was toen al liefhebber van Skiense Fiksjen. En van violet.
Dit is het tweede verhaal in het schrift. Het eerste is een probeersel.


Sinds hij op Gazon-5 was, had Hengst Wildebruin nog maar drie keer aan continentpainting meegedaan. Maar omdat hij van Zon-3 kwam en het al bijna een half jaar geleden was, was hij wel verplicht zich vandaag bij het bureau van de continentschilderingen te melden.

De receptioniste zocht zijn kaart op in het systeem en vroeg hem naar zijn voorkeur. Hengst vroeg om violet. Hij vroeg altijd om violet, maar die kleur was hem nog maar één keer toegewezen. Hij keek het jonge meisje maar eens lief aan en schoof wat geldbiljetten over de tafel. 

Een paar uur later stond hij in de aankomsthal van het vliegveld van violetcontinent. Op vertoon van zijn schilderspas kreeg hij het sleuteltje van een hoover-met. Hij had natuurlijk ook een hoover-zonder kunnen nemen, maar nu kon hij tenminste gelijk door naar het gebied dat hem was toegewezen.

Het was al laat toen hij aankwam, te laat om nog te beginnen. Hengst zette zijn tent op en viel als een blok in slaap. De volgende ochtend pakte hij de spullen uit de achterbak van de hoover en liep op de dichtstbijzijnde rotsblok af. Hij doopte zijn kwast in de verfpot en begon over de oude verf een nieuwe laag violet te schilderen.