Het was druk bij de landwinkel. De laatste weken gingen wij er aardbeitjes halen en was er niemand. Maar de winkel bij de kwekerij heeft nu ook wat groenten, naast het fruit en de aardappelen, en dat nieuwtje ging kennelijk snel rond. De vrouw van de kwekerij en haar dochter bestieren het winkeltje en hebben de regels net op tijd op de deur geplakt; niet meer dan drie klanten in de winkel.
Antonette kon snel naar binnen en ik bleef bij de fietsen. De rij voor de deur groeide snel, een oudere man met zijn kleinkind(?), een vrouw met een mobieltje aan het oor, nog een, wat gezette, man en even later een middelbare vrouw. Onrustig schuifelden ze op de smalle oprit van de kwekerij naar perfecte driehoekjes met gelijke zijden, maar als er een fiets of een auto langs kwam, bleken de zijden toch wat rekbaar.
Eén van de klanten die al geholpen was, een moeder van een vroegere leerling van Antonette, bleef binnen even staan praten en dat zorgde voor zichtbare onrust bij de buitenwachters. Het is toch al moeilijk om in een driehoekje duidelijk te maken wie er als eerste naar binnen mag.
Toen er ook nog een vrachtwagen het terrein op wilde draaien en de vrouw met het mobieltje én haar auto moest verzetten én nog een bekende uit de kas zag komen, spatte het geometrische patroon dan ook definitief uit elkaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten