Held

Het was een indrukwekkende bijeenkomst. Dat lege plein, die paar mensen die goed uitgelijnd van elkaar stonden, het katheder dat telkens tussendoor door een snelle jongen met een vochtig doekje werd afgenomen... En heerlijk, niet dat irritante inzoomen op bijdehante kinderen uit Amsterdam-Zuid.

Ik vond dat hij het netjes deed, onze koning, gisteren. Het aardige van Willem-Alexander is dat hij zo eenvoudig peilbaar is. Je ziet waar hij aan denkt. Die vijf belangrijke mensen om hem heen bleven serieus en ingetogen. Hij houdt dat niet vol en na een paar minuten gaat zijn blik toch langs de duiven op de bovenrand van de gebouwen om hem heen. Het is niet dat hij zich verveelt. Hij doet echt z’n best. Zijn moeder kon gewoon een uur strak voor haar uitkijken bij zoiets. Die had je graag even in haar zij geprikt. Piep!

Het is makkelijk grapjes maken om de koning maar laten we ook maar een keer trots zijn. Hij zei wel mooi iets over al die Nederlanders die tijdens de oorlog met hun handen in de zakken aan de zijlijn bleven staan. Veel mensen zullen gisterenavond gedacht hebben, daar zou ik misschien ook bij hebben gehoord, met mijn mooie praatjes.

En toen ook nog zoiets over zijn eigen familie. Het waren nog geen letterlijke excuses voor de vlucht naar Engeland maar het kwam er beslist dicht in de buurt. Je voorouders waren niet de grootste helden, Willem. Jij was het nu wel.