De kroontjespen

We zaten mit tweeën ien de bank,
mit één inktpot vur ons beien
Mar we hadden eiges unne inktlap,
woar we de pen op leien.

't Was 'n mooie kroontjespen,
mit 'n penhouwer van hout.
Zo'n héél klein, mooi spits penneke,
nij leek ie wel van goud.

En es ge d'r mee ging schrieven,
werd ie èrst ien de inkt gedoopt.
Vurzichtig precies tot 't gètje,
zodèt de inkt nie droop.

We schreven heel mooi dik en dun,
Ja, dèt zagen we toen wel zitten.
Soms makten we de pen èfkes nat,
mit wà spierts van de lippen.

En was de inktpot helemoal vol,
dan moeste heel goed uutkieken.
Aanders kreegde 'n vlek ien 't schrift
en konde alles overschrieven.

Mar hadden we de les afgemakt,
en mit vloeipapier gedreugd.
Dan leien we 't penneke wèr op de lap
en dèt gaf je dan veul vreugd.

Zo zaten we vroeger ien de klas,
nut één inktpot vur ons beien.
En 'n gekleurde inktlap van ons thuus,
woar we trots de kroontjespen op leien.

Jan Albers

Enige tijd geleden overleed Jan Albers (bijnaam Jan mit ’t Roakeliezer). Hij was o.a. kenner van het Weurtse dialect. Dit gedicht is van Jan.