Ik heb iets met sloten van toiletdeuren. Daar is vast een psychologisch freudiaans verantwoorde verklaring voor. Maar goed, het is nu eenmaal zo. Als kind zat ik regelmatig opgesloten op het toilet. Voor alle duidelijkheid, dat deden niet mijn ouders. Ik deed zelf blijkbaar iets verkeerds. Tijdens een vakantiereis met het gezin langs jeugdherbergen in Scandinavië kreeg ik het voor elkaar om drie keer vast te zitten. In alle gevallen kon ik er over de deur weer uitklimmen. Het werd bijna een gewoonte. Door de deur naar binnen, er overheen weer naar buiten.
Misschien was het een straf voor wat ik op de lagere school regelmatig deed. Ik had er een enorm plezier in om het haakje van de deur op scherp te zetten, zodanig dat als ik de deur na het toiletbezoek achter mij dichttrok, hij op slot viel. Dat werkt vooral goed met van die haakjes die in een boogje bewegen. Haakje omhoog, bijna omvallend, met een klap de deur dicht, klik. En dan het genot ervaren om aan de buitenkant te zien dat het witte plaatje naar de stand 'bezet' was gedraaid. Nog even checken. Ja, op slot. Wegwezen.
Wat er de lol van was, vraag het me niet. Een soort protest tegen de maatschappij? De kleine drang naar vandalisme die in iedereen zit? Ik doe het nog steeds wel eens moet ik bekennen. Sorry.
Het was Noorwegen en het was Gjøvik (waar ma in de poepdoos was opgesloten)
BeantwoordenVerwijderen