Onrust

Eergisteren waren we voor het eerst in weken even bij mijn vader. Ook om de kranten om te ruilen; hij krijgt van mij altijd de zaterdagse bijlagen van De Volkskrant en ik van hem die van Trouw. Zeven of acht weken Letter & Geest en Tijd. Een hele stapel. 

Ik word onrustig van zo’n stapel. Het is te veel om door te nemen. Nu kan ik de komende weken natuurlijk pagina voor pagina rustig lezen, maar zo werkt dat niet bij mij. Ik lees diagonaal door de bijlagen heen en leg dan apart wat ik echt wil lezen of wat ik op het internet nog eens uitgebreider na wil zoeken. 

Ik heb hetzelfde met de post na een vakantie en de opgeslagen programma’s van de tv. Als het teveel wordt, wil ik dingen weg gaan gooien. Ik raak het overzicht dan kwijt. Zoiets, denk ik. Het slaat nergens op, dat weet ik vandaag wel, maar morgen slaat de onrust weer toe.