Vanaf de tweede klas van de middelbare school zat ik op de Christelijke Scholengemeenschap Utrecht-Zuid. Het was een tijdelijk gebouw in een desolaat gedeelte van Kanaleneiland, ingeklemd tussen een groot braakliggend terrein en de vuilstort aan het kanaal. Die vuilstort meurde vreselijk maar alleen bij oostenwind had je daar last van.
Na een jaar of vier moest er maar eens een echte naam voor de school worden verzonnen. De rector schreef een prijsvraag uit. Als leerlingen stuurden wij, vonden we zelf, erg grappige namen in die verwezen naar kinderparadijzen en concentratiekampen maar de rector koos uiteindelijk voor de naam die verzonnen was door zijn eigen vrouw. Woedend waren we over zoveel onrecht. Zijn eigen vrouw! Doorgestoken kaart, bedrog, oplichterij.. Het was een schande. En dan die naam ook echt. 'Oosterlicht College'. Volgens de rector een verwijzing naar de zon die in het oosten op kwam en naar de bekende Bijbelse geleerden.
Wij vonden het vooral verwijzen naar die gore vuilnisbelt naast ons. De naam stonk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten