En toen kwam aan dat zonnige weer toch ineens een einde. Wel prima toch? Het regende. Ik zag de planten opfleuren. Alles is buiten in een dag twee keer zo groen geworden. Precies het juiste herstelmoment voor de natuur. 'Vandaag was de groenste 28 april sinds we zijn begonnen met meten', zouden ze bij het KNMI zeggen in hun ontembare zucht naar recordmeldingen. Was eigenlijk ook best raar dat we al in april de planten buiten water moesten geven.
Voor mezelf is het ook goed. Omdat ik dagelijks een lange wandeling maak, had ik een rooie kop gekregen en erger nog, zonneallergie. Dat leek me altijd iets voor aanstellers. Voor mensen die zich de hele dag insmeren, wijzen op het gat in de ozonlaag en tijdens een hittegolf in een shirt met lange mouwen lopen. Maar het bestaat dus echt.
Omdat het zo helder was, ging de UV-straling vorige week helemaal los. Op mijn handen was het een groot jeukend maanlandschap met kraters en woestijnen. Ik zag de vlekkerig handen van mijn vader.
Nou ja, dat kan dan de komende dagen mooi even bijkomen. Je kunt het trouwens ook op je oren krijgen, las ik. Dan heet het lente-oren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten