Na het verhaal van Bob (met een hamer in zijn kop) ga je natuurlijk op je hoofd voelen. Ik wel, hoor. Het is geen wedstrijd maar ik heb ook een deuk achter op mijn hoofd.
In het laatste jaar van de Mulo-A had ik meneer Van Wijk als leraar Engels. Een hele aardige man, zoals de meeste leraren trouwens. Maar ik was in die tijd minder aardig. Een stiekeme treiteraar. Ik kon ze allemaal het bloed onder de nagels vandaan halen. The blood from under the nails in het geval van meneer Van Wijk. Ik ben er niet trots op, maar gebeurd is gebeurd.
Iedere leerkracht reageerde anders op ons pesten (nee, ik was niet de enige in de klas). De leraar Geschiedenis, Theunissen, had het niet eens in de gaten, die was stokdoof en stekeblind. Juffrouw Vlijm, van Frans geloof ik, maakte gelijk korte metten door iedereen die lastig was de klas uit te sturen. De wiskundeleraar, zijn naam ben ik even kwijt, gooide met krijtjes of met bordwissers. Van Wijk bleef altijd kalm … tot dat ene moment.
Ik stond voor hem en was kennelijk weer eens brutaal of uitdagend. Op een gegeven moment gaf hij mij een zet. Ik viel naar achter met mijn hoofd op de stalen haak die aan de tafel was gelast om de schooltas aan op te hangen. Het Diakonessenziekenhuis was gelukkig dicht bij en de operatie was onder plaatselijke verdoving.
Die avond kwam een geschrokken Van Wijk zijn excuses maken bij mijn vader en kreeg ik dus een week(?) huisarrest. Na dit voorval werden Van Wijk en ik de beste maatjes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten