De schuur

Het lijkt er op dat als je ouder wordt, je steeds meer gaat dromen over je jeugd. Misschien worden je herinneringen van binnen naar buiten opgebouwd en later van buiten naar binnen weer langzaam afgebroken. Zo blijft uiteindelijk de kern over. Mijn dromen vinden steeds meer, zeg maar gerust altijd, plaats in mijn ouderlijk huis aan de Julianaweg in Utrecht. Zelfs de gebeurtenissen van nu. En meer precies in de tuin achter het huis. Soms staat de oude houten schuur er nog. De laatste tijd is hij in mijn dromen al vervangen door de stenen schuur met een aparte ruimte voor de wasmachine en rommel van mijn moeder en een hok voor de fietsen en het gereedschap. Dat hok zat dicht bij de uitgang naar de poort en de seringenboom. Ik kon mijn fiets er altijd moeilijk in draaien. De ingang zat gewoon niet zo handig, denk ik.