Checkpoint

Ondanks dat ik al de hele dag achter de laptop zit, heb ik in deze tijd de onbedwingbare neiging om computergames te spelen. En dan niet de moderne hits als Fortnite of Animal Crossing maar de klassiekers: Return to the Castle of Wolfenstein, alle Tomb Raiders en Far Cry. Eigenlijk gaat het allemaal over hetzelfde. Veel rennen, onderweg wat mensen neerschieten, nieuwe wapens krijgen, oude wapens upgraden, moeilijke puzzels oplossen, doodgaan... De meeste moeite heb ik met het vinden van de juiste gevraagde toetscombinaties bij een snelle combinatie en opeenvolging van acties. Rennen, springen, op F drukken, herhaaldelijk op E, schieten, even naar links en dan weer rennen.... En dan doe ik zo'n game echt op standje 'Tourist'. Hoe vaak ik al niet minimaal honderd keer een bepaalde zelfde actie heb moeten doen. Maar toch blijf ik het proberen. Desnoods maar de volgende dag. Of dat je dochter op bezoek komt en ik vraag het haar te proberen. 'Wat dan precies?', vraagt ze. Ik doe het voor en dan lukt het ineens. Daar is ie dan eindelijk, het volgende checkpoint! Pfew. Deze actie hoef ik nooit meer over te doen. Het is alsof je een diploma van school hebt gehaald. Dat euforische gevoel van, dit pakken ze nooit meer van me af!