Bord

Op mijn dagelijkse wandeling kwam ik op de grens van Haarlem en Heemstede bij een bejaardenhuis. Dat heet vast niet meer zo tegenwoordig. Verzorgingshuis? Het was warm en ik had al een flink eind gelopen dus zeeg ik neer op een bankje tegenover dat huis. Normaal zat het hier vast vol met gezellige bewoners. Voor het gebouw stond een gezin met een bord. Het gezin was een modelgezin, vader en moeder, jongen en meisje van rond de tien. Beetje kakkineus. De jongen kon het bord amper vasthouden. Het was groot en het waaide. Ik kon niet zien wat er op stond. Vast iets als 'Hou vol oma'. Dat hadden ze gezien op tv en het was Pasen dus, hup, zij ook dan maar... Het gezin tuurde tegen de zon in naar de hoogste verdieping. Maar oma liet lang op zich wachten en bleek na een kwartier een opa. Een oude man in een net pak kwam bij het raam, zwaaide afwezig naar niets en was binnen twee seconden weer weg. De jongen die misschien uren aan het bord had gewerkt, hield het nog even omhoog, keek om zich heen of hij het ergens zou neerzetten, maar droop toen af, net als de anderen. Het bord verdween achter in de dikke Heemsteedse auto. Misschien konden ze het morgen nog een keer doen. Hou vol.