Klassenboek

Op de middelbare school was ik vaak verliefd. Je kunt wel zeggen, altijd. En dan niet op één meisje maar minstens op tien tegelijk. In mijn Ryam-agenda hield ik de scores bij. Alles goed gecodeerd want je kon niemand vertrouwen. Als het een meisje betrof uit een andere klas of een ander jaar, wilde ik natuurlijk als eerste haar naam weten. Maar daar om vragen durfde ik niet dus probeerde ik er achter te komen waar ze zat in de klas. Af en toe een blik links of rechts in de gang en dan wist ik het. Wij moesten op onze school altijd op een vaste plek zitten. Dat was handig voor de docenten. Een plattegrond met namen stond voor in het klassenboek. Ik was altijd op tijd op school en het was niet enorm lastig om quasi nonchalant even het boek van een andere klas uit het rek te halen en door te bladeren. Dat durfde ik dan weer wel. Achterste rij, derde van rechts. Dat moest haar zijn. Laura... Nog een mooie naam ook.