Op klompen

Toen mijn oma ernstig ziek was, werd zij bij ons in huis opgenomen. Ze lag in bed op de studeerkamer van mijn vader. Af en toe ging ik kijken maar ze was in de war en ik was nog maar een jaar of vier. Als ze wat nodig had, sloeg ze met een kleerhanger op de vloer. 

Er kwam ook een meisje in dienst om mijn moeder te helpen met het huishouden, de verzorging van oma en de opvoeding van mijn broers en ik. Ze was in opleiding en nog jong. Wij waren allemaal dol op haar. Op Karin. Omdat ze een beetje bij ons hoorde, mocht ze ook een weekje mee naar Texel in de zomervakantie. Daar kan ik me niet veel meer van herinneren. Iets met een vriend die er ook ineens was?

Karin zag er uit zoals een zorghulp er toen uit moest zien. In een prachtig verpleegstersuniform, stijf van het stijfsel en wit van het spoelmiddel 'Poppetje blauw'. En natuurlijk met verpleegstersklompen. Wit leer op een harde houten zool. Af en toe had ze even tijd voor mij en mocht ik met mijn blote voeten boven op haar klompen staan. Zij liep er dan een stukje mee terwijl ik mij vasthield door mijn armpjes om haar heen te slaan. Voetje voor voetje gingen we gilletjes uitslaand door de gang. Mijn gezicht tegen haar heerlijk schoon ruikende verpleegstersjurk aangedrukt. Ik was intens gelukkig.