De afgelopen week las ik het boek van Stephen King; Het Instituut. Het gaat over kinderen met telepathische (TP) en telekinetische (TK) gaven die door regeringen, ook de Nederlandse, worden ingezet voor de wereldvrede.
Ik ben nu erg bezig met mijn gaven. Ik hoop dat ik TK ben. De afgelopen dagen probeerde ik ’s ochtends aan het ontbijt het papieren zakje van het theebuiltje te laten bewegen of, beter nog, een stukje te verplaatsen. Maar het zakje gaf geen krimp.
Vanmorgen ben ik er achter gekomen waar mijn krachten liggen; ik ben in staat om, bijvoorbeeld in een Sudokupuzzel, een extra voorgedrukt cijfer toe te voegen, als het te moeilijk voor me wordt. Ja, ik stond er zelf ook van te kijken. Het is wel handig, maar ik denk niet dat ik nu ingezet ga worden voor de wereldvrede.
Wist u overigens dat op de onderkant van tien-zaden-beschuiten geheime boodschappen staan voor blinden?
Ik las het boek ook. In de kerstvakantie. Spannend van begin tot eind. Ik irriteer mij er alleen aan dat boeken tegenwoordig in het hoofd van de schrijver vaak al met de vertaling naar een film worden geschreven. Dan zitten er ineens soort van komische of 'weirde' personages in zonder duidelijke functie maar met de bedoeling om straks een leuke rol te laten spelen door Johnny Depp of zo...
BeantwoordenVerwijderen